Κάποιες φορές δε χρειάζεται να σχολιάσεις καν αυτό που ακολουθεί. Διαβάστε το και θα καταλάβετε και θα αναρωτηθείτε κι εσείς πώς, στο καλό, έχουμε κάνει έτσι τη ζωή μας, τη ζωή της οικογένειάς μας και αυτή των παιδιών μας. Λάθη, πολλά λάθη!
Με λένε Γιώργο. Η μαμά με φωνάζει Γιωργάκη και
μου τη σπάει αλλά δεν της λέω τίποτα. Για να πω την αλήθεια το ότι με βλέπει
ακόμα μικρό έχει και τα καλά του. Τουλάχιστον να μη με φώναζε έτσι μπροστά
στους φίλους μου.
Φέτος πάω στη Γ΄Γυμνασίου. Είμαι μέτριος μαθητής.
Από αυτούς που οι καθηγητές συνήθως λένε:" Έχει μυαλό, αλλά δε
διαβάζει". Φέτος στο σχολείο δεν την παλεύω με την καμία. Δεν έχω ησυχία
στην τάξη. Μιλάω συνέχεια και χωρίς να το θέλω. Έχω πάρει έξι ωριαίες αποβολές
και οι γονείς μου είναι συχνοί πελάτες της Διεύθυνσης. Ο διευθυντής, οι
καθηγητές και οι γονείς μου προσπαθούν να βρουν μια λύση στο πρόβλημά μου. Να
πάρει. Έχω αρχίσει να ανησυχώ κι εγώ. Λέτε να έχω τίποτα; Τους βλέπω όλους να
μιλάνε χαμηλόφωνα και συνωμοτικά για μένα και από την άλλη έχουν γίνει
υπερβολικά καλοί μαζί μου. Πρέπει να έχω κάτι σοβαρό. Δεν εξηγείται αλλιώς. Γι'
αυτό αποφάσισα να σας γράψω μήπως και μου πείτε τι έχω. Να σας πω μερικά
πράγματα για μένα μήπως βγάλετε συμπέρασμα.
Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα, αφού απ' ότι φαίνεται
όλα ανάποδα τα κάνω τελευταία. Θα ξεκινήσω περιγράφοντάς σας πώς είναι η ζωή
μου μετά το σχόλασμα από το σχολείο. Στο τέλος βέβαια θα σας πω και για το
σχολείο.
