ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ

Κάποιες φορές δε χρειάζεται να σχολιάσεις καν αυτό που ακολουθεί. Διαβάστε το και θα καταλάβετε και θα αναρωτηθείτε κι εσείς πώς, στο καλό, έχουμε κάνει έτσι τη ζωή μας, τη ζωή της οικογένειάς μας και αυτή των παιδιών μας. Λάθη, πολλά λάθη!

Με λένε Γιώργο. Η μαμά με φωνάζει Γιωργάκη και μου τη σπάει αλλά δεν της λέω τίποτα. Για να πω την αλήθεια το ότι με βλέπει ακόμα μικρό έχει και τα καλά του. Τουλάχιστον να μη με φώναζε έτσι μπροστά στους φίλους μου.

Φέτος πάω στη Γ΄Γυμνασίου. Είμαι μέτριος μαθητής. Από αυτούς που οι καθηγητές συνήθως λένε:" Έχει μυαλό, αλλά δε διαβάζει". Φέτος στο σχολείο δεν την παλεύω με την καμία. Δεν έχω ησυχία στην τάξη. Μιλάω συνέχεια και χωρίς να το θέλω. Έχω πάρει έξι ωριαίες αποβολές και οι γονείς μου είναι συχνοί  πελάτες της Διεύθυνσης. Ο διευθυντής, οι καθηγητές και οι γονείς μου προσπαθούν να βρουν μια λύση στο πρόβλημά μου. Να πάρει. Έχω αρχίσει να ανησυχώ κι εγώ. Λέτε να έχω τίποτα; Τους βλέπω όλους να μιλάνε χαμηλόφωνα και συνωμοτικά για μένα και από την άλλη έχουν γίνει υπερβολικά καλοί μαζί μου. Πρέπει να έχω κάτι σοβαρό. Δεν εξηγείται αλλιώς. Γι' αυτό αποφάσισα να σας γράψω μήπως και μου πείτε τι έχω. Να σας πω μερικά πράγματα για μένα μήπως βγάλετε συμπέρασμα.

Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα, αφού απ' ότι φαίνεται όλα ανάποδα τα κάνω τελευταία. Θα ξεκινήσω περιγράφοντάς σας πώς είναι η ζωή μου μετά το σχόλασμα από το σχολείο. Στο τέλος βέβαια θα σας πω και για το σχολείο.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗ

"Καληνύχτα, Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ." Ίσως αν η πλειονότητα των Ελλήνων εκπαιδευτικών σκεφτόταν και λειτουργούσε όπως περιγράφεται στο παρακάτω κείμενο, να είχε πραγματοποιηθεί μια καθοριστική αλλαγή στο χώρο της ελληνικής εκπαίδευσης.

Πηγή: www.dimosiosxoleio.com 

Θεέ μου βοήθησέ με να σταματήσω να παριστάνω το φωτεινό παντογνώστη και ας χάσω λίγο από τη λάμψη μου. Να αντιστέκομαι στη δόξα που μου δίνει η ΄΄σκηνή΄΄ και να δίνω , απλόχερα , το ρόλο του πρωταγωνιστή στα παιδιά. 

Να μην ξεχνώ ποτέ, ότι η παράσταση είναι παιδική και ας έχει νοήματα μεγάλων. Να ενθαρρύνω τα παιδιά να παίρνουν ρίσκα και να αγαπούν τα λάθη τους : αυτόν τον μονόδρομο της μάθησης.

Να κυνηγούν ,με πάθος, τη βελτίωση αλλά να φυλάγονται από της τελειότητας την παγίδα.

Να βλέπω τη τάξη σαν αγρό με του κόσμου τα διαφορετικά λουλούδια και να σταματήσω να ρίχνω εκείνο το σπόρο που μόνο γρασίδι βγάζει.

Να αντέχω ,για το καλό των παιδιών ,να είμαι μερικές φορές απέναντι αν και η καρδιά μου θέλει δίπλα.

Να συνεχίσω να αφηγούμαι τα ίδια παραμύθια έτσι που να μοιάζουν διαφορετικά . Για να συνεχίσουν να εκπλήσσουν ,μαζί με τα παιδιά, και εμένα. 

Κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για τη συνέχεια του άρθρου.